Wiktor Franko – rocznik 83, młode, zdolne ciało pedagogiczne, które na szczęście dla fotograficznego świata nie spełniło się w nauczaniu polskiego w szkołach…

Fotografie Wiktora są niekonwencjonalne, zapadające w pamięć – szalone, a przemyślane; oparte na koncepcie, a mimo to pełne emocji; estetyczne, a nie puste.

Niby „improwizacja” jest ulubionym słowem Franko, tymczasem jego współpracownicy twierdzą, że podczas sesji sprawia on wrażenie doświadczonego, opanowanego i wszystkowiedzącego filozofa ( – no cóż, pozostanie nam to sprawdzić w Złodziejewie)… W sieci krąży pogłoska, że pomysły na zdjęcia przychodzą mu do głowy, podczas brania prysznica, następnie zapisywane są w specjalnym notatniku, zatem Wiktor dopowiada: – Jeśli ktoś chce mnie pozbawić reszty pomysłów na życie, to może mi zabrać notatnik, albo prysznic.
Patrząc na jego zdjęcia zdawać by się mogło, że mamy do czynienia z postrzelonym artystą, tymczasem musi to być człowiek pracowity, zdyscyplinowany i uporządkowany, bo czyż gdyby nie te cechy, można by stworzyć i osiągnąć tak wiele w tak młodym wieku(?). Wiktor  współpracuje między innymi z takimi magazynami jak „Charaktery” czy „Wici.Info”; jako pasjonat fotografowania koncertów ma na swoim koncie osobne sesje dla Marillion oraz Steve’a Hogarth’a; Billa Bruforda (podczas London Jazz Festival), a także opublikowane zdjęcia koncertowe Porcupine Tree, Arichive, Blackfield, ponadto jest prywatnym fotografem zespołu Lebowski; wielokrotnie wystawiał swoje  prace między innymi w czasie londyńskiej wystawy młodych twórców „Out of Contol”;  stworzył kilka ostatnich kampanii reklamowych Ryłko; jest autorem ostatnich plakatów na Off Fashion; laureatem wielu konkursów fotograficznych m.in.:  Viva Photo Awards 2010.